Hoihoi allemaal, na vele vragen, hierbij een uitgebreidere update vanuit de kliniek. Jaja, je leest het goed, dit keer ben ik nog niet naar huis gevlucht. (sorry, deze moest joke ik even maken, de mensen die mij al een tijdje volgen snappen hem). Maar even terug naar de update. Ik heb heel wat vragen gekregen via mijn Instagram ( @Tifsjourneyx) over hoe het nu gaat, over wat mijn doelen zijn, hoe mijn dagen zijn en over uitdagingen etc. Ik ga een groot deel van de vragen hier beantwoorden, maar het kan zijn dat ik ook wat ben vergeten. Heb je nog vragen die ik niet beantwoord in deze blog, laat deze dan achter onder de blog of onder een post op mijn Instagram (niet via priveberichten).
Hoe lang duurt deze opname en is je opname vrijwillig?
Hier kan ik geen duidelijk antwoord op geven, omdat we geen vaste tijd hebben afgesproken. Als eerst was het idee om na 3 weken te kijken of deze opname helpend is. Zo, nee dan zou de opname na 3 weken stoppen. Inmiddels zit ik nu al ruim 3 weken in de kliniek en hebben we de opname verlengd en zal ik sowieso nog 3 weken blijven, waar ik zelf ook achter sta. Mijn opname is wel vrijwillig, ik had dus ook kunnen besluiten om na 3 weken na huis te gaan. Dit is ook zeker een paar keer door mijn hoofd gegaan, maar ik weet dat het beter is om sowieso nog 3 weken te blijven.
Hoe zijn de eerste weken gegaan? en hoe gaat het nu met je?
Hoe het met mij nu gaat, is een vraag is ik eigenlijk nooit echt kan beantwoorden. Het gaat niet goed, want anders zou ik niet in een eetstoorniskliniek zitten of course. Het gaat ook niet slecht, want anders zou ik ook alweer thuis zijn, omdat de opname niet helpend was en ik geen stappen in de goede richting zette.
De eerste weken was een rollercoaster. Ik kwam namelijk in een erg slechte lichamelijke conditie hier binnen en daarom moest ik in een rustprogramma. Ik mocht (bijna) niks. Het enige wat ik mocht, was eten en drinken. Door mijn langdurige ernstige ondervoeding, was er een kans op refeeding en moest ik elke dag bloedprikken, controles en wegen. Dit was om in de gaten te houden of er refeeding ging ontstaan. Mijn fosfaat, kalium en magnesium daalde wel in de eerste week en ook waren mijn leverwaardes erg hoog en hield ik vocht vast in mijn voeten, enkels en onderbenen. Voor de kalium, fosfaat en magnesium kreeg ik gelijk (hele vieze) drankjes om deze weer goed te krijgen. Nu zijn we 3 weken verder en zijn deze drankjes verleden tijd. Wel houd ik nog veel vocht vast in mijn voeten en enkels waar ik het erg moeilijk mee heb. Ook heb ik veel meer last van mijn darmen en buik gekregen i.v.m. bepaalde producten die ik hier te eten krijg. Hiervoor kan helaas in een groepssetting geen rekening worden gehouden en moet ik voor nu even accepteren.
Zoals sommige hadden gezien en gelezen heb ik vorige week nog een bijzonder avontuurtje beleefd. Vorige week dinsdag ging het niet zo goed met mij. Ik trok meerdere keren wit weg, ook gewoon zittend tijdens eetmomenten en de arts hier in de kliniek kon maar niet achterhalen waardoor het kwam. Mijn bloeddruk en hartslag was laag, maar net zo laag als elke andere dag en mijn ecg die werd gemaakt was ook goed. Toch ging het met mij niet goed en werd er eind van de dag besloten dat ik naar de SEH moest en daarvoor moest er ook een ambulance voor komen. Mijn eerste keer in een ambulance is dus ook een feit. Niet dat ik dat op mijn “bucket list” had staan, maar het was wel even een bijzonder moment om mee te maken. Na wat onderzoeken op de SEH kwamen ze met alle uitslagen en wisten we eindelijk wat er loos was. Mijn HB waarde was veel te laag, namelijk 4,7. (normaalwaarde is 7,5 en als het onder de 4 komt, moet je zelfs een bloedtransfusie.) Ik mocht gelukkig die avond wel weer terug naar de kliniek en voor nu wordt het HB in de gaten gehouden en hopen we dat het vanzelf gaat stijgen door middel van genoeg eten en aankomen.
Wat zijn je doelen voor deze opname?
De doelen waarmee ik deze opname ben ingegaan zijn: eetlijst oppakken, Overdag gaan eten, bepaalde eetregels doorbreken, producten eten die ik lekker vind en dus leren om op smaak te kiezen, plezier terug krijgen in koken en eten, beter voor mezelf zorgen en niet alleen voor anderen, zelfzorg oppakken en natuurlijk aankomen in gewicht.
Welke uitdagingen ben je al aangegaan?
Ik kan nu een lijst gaan opnoemen met alles wat ik de afgelopen 3 weken heb gegeten, wat ik moeilijk vind, maar dan wordt deze blog oneindig lang. Al vanaf de eerste dag heb ik besloten om ‘fearfoods’ te introduceren en aan te gaan. Tijdens vorige opnames stelde ik dit zo lang mogelijk uit en zodra ik ze wel moest gaan eten, ging ik met vervroegd ontslag. Natuurlijk durf ik niet ineens alles weer gelijk te eten en gaat het eten ook nog zeker niet zonder eetstoornis gedachtes, maar doordat ik er gelijk vanaf het eerste moment ermee ben begonnen, heb ik in deze 3 weken al veel stappen kunnen zetten, wat ik tijdens eerdere opnames niet eens heb gedaan. Daarnaast wordt er hier nu ook elke dag verse avondmaaltijden gekookt, i.p.v. catering maaltijden zoals voorheen. De catering maaltijden waren altijd erg mager qua voedingswaarde en dat was voor de eetstoornis heel fijn, maar voor herstel niet helpend. Nu wordt er elke dag gekookt door de verpleging en soms mag er een patiënt helpen (als je verder in herstel en gewicht ben). De maaltijden die nu worden gekookt zijn veel hoger in voedingswaarde en zijn ook veel gevarieerder. Dit vond ik eerst heel lastig, maar ook fijn, want de overgang naar huis en daar ook weer volwaardige en gevarieerde maaltijden te koken is dan ook gemakkelijker.
Hoe zien je dagen eruit?
Mijn dagen zijn hier wel erg leeg. Ik volg wel nog steeds elke woensdag psycho-educatie, wat er fijn en helpend is en ook heb ik wekelijk een gesprek met mijn behandelaar en/of regie-behandelaar van de poli. Ook heb ik nog eens in de 2 weken systeemtherapie. Tussen de eetmomenten door probeer ik mezelf een beetje bezig te houden met serie/ films kijken, kleuren en schilderen op nummer. Ik merk wel dat ik dit niet onnodig lang op zo’n klein kamertje kan blijven en volhouden, want de muren komen op mij af en te lang in een “klinieksetting” blijven is ook weer niet helpend voor mij, omdat ik dan ook vaak te veel in mijn hoofd ga zitten en ook meer depressieve gedachtes krijg.
Maar dit was even de update voor nu, voordat hij wel heel erg lang wordt. Sowieso zit ik hier de komende 3 weken nog, dat wil ik ook en heb ik mezelf ook verplicht, hoe graag mijn hoofd soms ook anders wil. Ik kijk er wel naar uit om thuis weer in het dagelijks leven te komen en eindelijk lekker mijn hobbykamer af te maken, lekkere recepten te bedenken, maken en ook zelf te mogen eten, weer vaker mijn familie en vriendinnen te zien en leuke dingen te doen waar ik nu weer energie voor heb doordat ik voldoende eet gedurende de dag. Zo zie je maar, food = fuel. Zonder brandstof (aka eten en drinken) gaat je motor/ lichaam niet draaien.
Bedankt voor het lezen en als je vragen heb, laat het weten in de reacties onder deze blog of onder mijn Instagram posts. ( @Tiffsjourneyx )
