Ik schaam me om deze blog te delen en het duurde ook even voordat het lukte om het te delen. Maar naar veel lieve en bezorgde berichten op instagram heb ik toch besloten om het te delen.
Zoals sommigen al gezien en gemerkt hebben, gaat het niet goed met mij. Hoe graag ik het ook anders wilt en anders had gezien, lukt het me niet alleen. Stabiel blijven lukte, maar verder aankomen in gewicht en mijn eetstoornis verslaan niet. Hulp vragen en hulp accepteren vind ik moeilijk. Ik wil het alleen kunnen. Ik wil sterk genoeg zijn. Ik vind mezelf niet de hulp waard. Helaas lukt het dus niet en moest ik een aantal weken wel aan de bel gaan trekken, voordat het te laat is. Dus na vele nachtmerries, nare gedachtes en een schreeuwende eetstoornis, is het gelukt om mijn behandelaar om hulp te vragen. Of er nog een ‘optie’ is, ondanks dat ze me ‘uitbehandeld’ hebben/hadden verklaard en al een palliatief beleidsplan was geschreven waarin staat dat ze niks meer doen qua therapieën, opnames in kliniek en ziekenhuizen. Ik zou alleen nog 1x per week een gesprek hebben met mijn behandelaar zolang dat helpend was en meer konden ze niet meer voor mij doen. Maar…
De afgelopen tijd heb ik dus wel veel andere levensgebieden aangepast met deze gesprekken, waardoor er veel is veranderd in mijn leven, mijn mindset en hoe ik in het leven sta en wil staan. Dit is al een enorme winst, want veranderen en veranderingen is en zijn voor mij heel lastig. Ik wil het liefst alles zo houden, alles alleen kunnen en doen. Zo ook herstellen van mijn eetstoornis. Dit is helaas niet gelukt… Wat wel is gelukt, is dus hulp vragen. Nou ging dat nu niet zo makkelijk omdat ik eigenlijk als ‘uitbehandeld’ was bestempeld. Ondanks dat heb ik dus toch de stoute schoenen aangetrokken en hulp gevraagd bij Rintveld. Er is zoveel veranderd de laatste tijd, misschien dat ze me nog een optie/kans kunnen geven
Die kans ga ik krijgen. Na vele gesprekken, overleggen en een goed plan, is de knoop bijna doorgehakt. Ik word voor een tijdje opgenomen in de kliniek. Jup, je leest het goed wéér een kliniekopname’. Alleen dit keer met meer hulp, meer therapie ook voor mijn autisme en een goed plan.
Hoe lang ik word opgenomen weet ik niet, dat gaan we dit keer niet van te voren bepalen, want als ik dat eenmaal in mijn hoofd heb, wil/mag en kan ik ook niet langer blijven van mijn eetstoornis. Maar we praten niet meer over een paar aka 3 a 4 weken. Het zal sowieso langer zijn. Dit is lastig, maar we het beste voor nu en om voor volledig herstel te kunnen gaan. Ook heb ik in het plan laten zetten, dat zij bepalen wanneer ik naar huis mag/kan en ik er niks over te zeggen heb. Daarnaast staan er nog heel veel andere afspraken vastgesteld in het plan, wat we samen hebben besloten, maar ook wat mij enorm veel angst en spanning geeft. Mijn eetstoornis gaat deze opname 0,0 ruimte krijgen, terwijl bij mijn vorige opnames mijn eetstoornis nog veel ruimte had en innam.
Ik sta al een tijdje op de wachtlijst bij Rintveld en ik heb afgelopen week gehoord, dat als ook de laatste personen een ‘ja’/’akkoord’ geef, ik 6 oktober aan de beurt ben. En vandaag heb ik de tijd voor 6 oktober gekregen, dus dat betekent dat het door gaat. Dat is heel fijn, want het gaat lichamelijk en mentaal gewoon slecht. Ik mag ook niet verder verslechteren. Als ik verder verslechterd gaat de opname ook niet door, omdat ik dan een gevaar ben en te slecht om daar te zijn. Dan is het te laat.. Dat wil ik natuurlijk niet. Ondanks alle angst, spanning en de depressie wil ik niet dood. Ik wil leven, echt leven en niet half leven of blijven leven zoals ik nu doe. Op het randje van leven en dood. Ik heb elke dag pijn en ben 24/7 moe. Dat is geen leven.
Het zal een zware periode worden, weg uit mijn veilige haven, weg van thuis en weg van mijn geliefde. Na mijn ziekenhuisopname begin dit jaar, waar ik een trauma heb opgelopen, is de stap naar een nieuwe opname erg groot en eng, maar het is de enige optie om deze rotziekte te overleven.
Dit was mijn update voor nu. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is geschreven, want door mijn slechte lichamelijke en mentale staat is schrijven en denken etc ook niet zo makkelijk meer.
De komende 2 weken zal ik me vooral bezig houden met mezelf goed voorbereiden voor de opname. Spullen verzamelen om het daar ook als ‘thuis’ te laten voelen. Makkelijk zittende en passende kleding te vinden en ervoor zorgen dat ik lichamelijk stabiel blijf.
Bedankt voor het lezen, Liefs Tiffany
