persoonlijk

Naar huis #dagboekblog 3

4-2-2022

Het is weekend. Oke nog niet helemaal, want het is vrijdag, maar het weekend start vandaag voor de meesten hier. Dat betekent dat er veel van de groepen op weekendverlof zijn of deels op weekendverlof. Daarom voegen ze zaterdag en zondag de groepen bij elkaar, zodat je nog één grote groep heb. Dit vind ik persoonlijk erg lastig, nieuwe mensen, andere verpleging etc. Maar het is eenmaal zo even, op ten duur ga ik gelukkig ook een paar uurtjes tot hele dagen op verlof in het weekend.

Vandaag (vrijdag) had ik een lijstophoging. Mega moeilijk en ook extra moeilijk omdat we na de lunch al om half 3 het middagtussendoortje moesten doen. Lunch is van 12:30-13:00 waar ik al 3 snede brood eet en dan moet ik om half 3 al een snack. Normaal is dat later, maar omdat de andere om 15 uur met verlof gaan, moeten we eerder de snack doen. Erg vervelend, want het zit zo dicht op de lunch, dat ik er misselijk van ben geworden.

De rest van de middag heb ik ingevuld met een film en even bezig geweest om een placemat te maken. In de avond gingen we als uitdaging het avondeten voor de tv eten. Leuk, maar eet erg onhandig en ongezellig.

5-2-2022

Vandaag niet veel op de planning. Het is erg rustig hier in de kliniek in het weekend. Ik ga mijn placemat verder afmaken en vanmiddag komt paps koffie drinken.

6-2-2022

Gisteren fijn gepraat met mijn vader. Doelen gesteld en goede afspraken gemaakt. Vanmiddag komen mijn moeder en oma op bezoek, dus ook weer even afleiding. Voor de rest ben ik heel gespannen voor mijn opname gesprek van morgen. Ik heb namelijk de afgelopen week veel nagedacht, gepraat en keuzes gemaakt. Deze keuzes zijn iets anders dan dat ik in eerste instantie had gemaakt. Dit ga ik maandag delen tijdens het opname gesprek en ik weet niet wat zij hiervan gaan vinden. Thuis staan ze gelukkig achter mij en dat geeft mij kracht om mijn keuzes door te zetten.

7-2-2022

Vandaag heb ik het opnamegesprek gehad en dat kreeg een hele andere wending. Ik ben nu namelijk niet meer in de kliniek, nu ik dit deel. Ik ben vanmiddag opgehaald door mijn moeder. Ik ga niet helemaal in details vertellen over het opname gesprek, maar uiteindelijk was de beste keuze om hier weg te gaan. In een andere blog zal ik iets meer hierover delen.

Eén van de redenen is, dat ik elke middag met extreme hoofdpijn in bed lig, door de vele prikkels. Een opname in deze kliniek in combinatie met autisme is niet haalbaar. Naja, wel haalbaar als je het leuk vind om elke dag aan het einde van de middag met migraine in bed te belanden..

Ik ben nu dus naar huis en zal ik hulp van mijn vader en ook van mijn moeder en haar vriend verder strijden tegen die eetstoornis. Dit keer ga ik niet alles alleen willen doen, want dat kan ik niet. Ook ga ik niet gelijk weer aan de studie, dat is niet verantwoord. Eerst herstellen en in september start ik met het tweede jaar.

De komende dagen ben ik bij mijn moeder. Zij heeft vrij van haar werk en kan samen met mij de eetmomenten doen. Daarna zal ik ook weer deels naar huis gaan. We zorgen ervoor dat ik eetmomenten of met mijn vader doe of bij mijn moeder of bij mijn oma, zodat de eetstoornis geen ruimte ga krijgen. Vandaag al heel wat uitdagingen gedaan en hier gaan we mee door. Kiezen wat ik lekker vind en niet kiezen wat de eetstoornis wil. Het is lastig, maar met deze hulp gaat het goed.

De vorige keer stond ik er alleen voor en dacht ik wel dat ik alles alleen kon. Toen startte ook gelijk mijn studie weer en kwam mijn eetstoornisherstel op een lager pitje te staan (naja eigenlijk was ik er totaal niet meer mee bezig). Dat was fout en die fout heeft ervoor gezorgd dat ik weer in de kliniek hier belandde. Dat ik lichamelijk zo ver was achteruit gegaan, dat ik een noodopname moest. Dit wil ik nooit meer, sowieso nooit meer een opname. Nooit meer dit lelijke lichaam. Nu ik mijn propedeuse heb gehaald zie ik een toekomst voor mij en daarin komt geen eetstoornis in voor.

Om toch iets van dag invulling te hebben, wil ik over een maandje gaan kijken voor een bijbaantje voor een paar uurtjes per week. Al zal dit waarschijnlijk lastig worden als 24 jarige…. En tussendoor ga ik ook weer mijn blog Tiffskitchen en Instagram Tiffskitchenx oppakken en weer aan de slag om heerlijke recepten te bedenken, maken en zelf eten.

Maar nu eerst herstellen en gezond worden. Mezelf overgeven aan de hulp die ik thuis krijg.

3 gedachten over “Naar huis #dagboekblog 3

  1. Hey ik denk dat paar uurtjes in de week heus wel kan. Misschien is vrijwilligerswerk wat voor jou? Succes met de strijd en fijn dat je steun hebt van je ouders.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s