Ik ga voor 100% eetstoornisherstel. Ja je leest het goed. Niet voor 75%, niet voor 85% en niet voor ‘leefbaar leven’. Nee voor de 100%. Dit is iets wat ik al die tijd heb vermeden. Ik durfde niet volledig te herstellen en eerlijk gezegd durf ik het nu ook nog niet echt. Waarom niet? Omdat ik niet weet hoe het leven is zonder eetstoornis.
Ik weet niet meer hoe ik moet leven
Dit klinkt gek toch? Ik leef toch, zul je denken? Nou nee. Eigenlijk ‘leef’ ik niet. Ik ‘overleef’. Het afgelopen jaar balancerend op het randje. Randje van leven en dood. Mijn lichaam ondervoed en beschadigd. Waarom? Omdat ik bang ben om te leven. Bang dat ik het leven niet aankan. Dat ik het niet goed doe. Dat het te ingewikkeld voor me is. Ik weet niet hoe ik moet leven en daarom ga ik het leven uit de weg.
Hoe ga ik dit veranderen
Nou allereerst natuurlijk met behulp van therapie. Dankzij de gesprekken met mijn behandelaar, zijn we dus tot deze conclusie gekomen. Ik ben bang om te leven, omdat ik niet weet hoe ik moet leven. Hierdoor blijf ik rondjes lopen in bepaalde cirkels en al deze cirkels worden bemand door de eetstoornis.
De afgelopen tijd en de komende tijd staan de therapiesessies in het teken van dit onderwerp en het doorbreken van deze cirkels. Hier ben ik de afgelopen tijd al stapjes in aan het zetten, maar tot op heden heb ik altijd geloofd dat ik niet meer voor 100% kan herstellen. Toen ik het label ‘chronische eetstoornis’ kreeg, belandde ik in een terugval vorig jaar en daar ben ik nu nog steeds aan het uitklimmen. Ik was helaas erger teruggevallen dat ik zelf inzag. Nou eigenlijk vond de eetstoornis het wel meevallen. ‘Er zijn mensen die nog dieper en slechter er bij lopen dan jij’ werd er elke keer door mijn hoofd geschreeuwd.
Hoe gaat het met aankomen en met eten?
De vraag die ik dagelijks krijg en ik eigenlijk erg lastig vind om te beantwoorden. Ik weet niet of het ‘goed’ gaat. Wel weet ik dat het niet slecht gaat. Qua aankomen en gewicht gaat het nu de goede kant op. Dit ging de laatste tijd met ups en down en was ik erg zoekende met mijn eetlijst. Dit gaat dankzij de therapiesessies nu beter. Hoeveel en hoe snel ik aankoem weet ik niet en wil ik ook niet weten. Ik wil het getal niet weten, want het is nooit ‘goed’. Dus ik weeg blind en daarna verteld mijn behandelaar alleen of ik ben aangekomen of afgevallen en of er iets moet veranderen qua eten. Ik krijg ook niet te horen hoeveel er aan of af is, want als er te veel aan is, trap de eetstoornis onbewust op de rem en dat willen we nu voorkomen.
Het eten gaat anders dan het ‘conform’, maar als dat is wat voor mij werkt, dan is dat goed. Zolang ik maar alle voedingstoffen binnen krijg. Natuurlijk wil ik als het wat beter gaat, ook weer uitdagingen aangaan qua dingen, maar dat is voor nu een stap te ver.
Het leven
Natuurlijk staan mijn dagen niet alleenmaar in het teken van eten en de eetstoornis. Ik ben in stapjes mijn leven weer aan het opbouwen en dat geeft mij positieve energie. Ik kan hier helaas nog niet zoveel over delen i.v.m. privacy, maar ik wil wel zeggen dat ik blij ben in welke stapjes ik hierin aan het zetten ben. Ik hoop dat het lichamelijk ook steeds beter en beter gaat, zodat ik hierin nog meer stapjes kan zetten.
Doelen voor de komende periode
Cirkels doorbreken en gaan leren hoe ik wil en kan gaan leven. En dit niet laten bepalen door anderen. Iets wat ik mijn hele leven wel heb gedaan vanuit mijn autisme. Altijd anderen kopiëren en zorgen dat ik in het maatschappelijke plaatje paste. Ik moet gaan leren accepteren dat ik autisme heb en dat ik niet volledig in het maatschappelijke plaatje past. Ik moet gaan leren om een balans te vinden, zodat ik mezelf niet elke keer de terugval inwerk door overvraging en overprikkeling.
En natuurlijk het verder (lichamelijk) gezond worden is ook nog steeds een belangrijk doel.
Dit was de update voor nu, als je nog vragen heb, laat ze gerust hieronder achter of onder mijn post op Instagram @Tiffsjourneyx
TiffsKitchen 