Eigenlijk was ik nog niet van plan om al zo snel een update te schrijven, maar omdat ik toch veel vraag ernaar kreeg, heb ik even een kleine update geschreven. Voordat je deze update ga lezen, is het wel handig om mijn vorige update te hebben gelezen. Mijn vorige update lees je hier: Een nieuw begin
Sorry voor als deze update even wat rommeliger is dan normaal. Ik kan er even niks anders van maken. Heb je nog vragen na het lezen van deze update, mag je mij altijd even een berichtje sturen of een reactie op deze blog of op mijn instagram.
Hoe zijn de afgelopen weken gegaan?
De tweestrijd is flink bezig sinds ik terug ben uit Spanje. Hierdoor ben ik de afgelopen weken een beetje op slot gegaan qua emoties en gevoelens en heb ik mijn masker voor de buitenwereld weer op gezet. Ik probeer nu vooral de dagen op automatische piloot door te komen. Op de dagen dat ik nket werk probeer ik wel een beetje wat te doen en als mijn vriend ook vrij is, ga ik graag even ertussenuit met hem. Dat zorgt wel voor de fijne afleiding en mag en kan ik even mezelf zijn. Maar de tweestrijd en de chaos/paniek in mijn hoofd blijft. Ik weet dat het ook een goed teken is, want dat betekend dat ik me er nu niet bij neerleg, bij de eetstoornis.
Op therapie weeg ik blind, maar ik weet dat ik aankom, want ik mag nog steeds mijn huidige eetlijst behouden. De eerste 2 weken na mijn vakantie in Spanje heb ik wel mijn gewicht gezien en dat was paniek en tranen, vooral die tweede week, toen ik per ongeluk mijn gewicht kon zien. De eerste keer na de vakantie hadden we afgesproken dat ik mijn gewicht zou zien, om zo te weten waar ik nu sta. Maar de tweede keer was niet de bedoeling. Ik raakte op slot, wilde stoppen met eten en eigenlijk met alles. Het werd me allemaal te veel. Maar waarom? Ik voelde me te veel. Ik moet leren dat ik meer ben dan een getal op de weegschaal en dat ik er ook mag zijn. Dat getal zegt niets over mij als persoon, wie Tiffany echt is. Weet je?,
Ik mis Tiffany, de echte Tiffany (ook wel Tiffy, toen die tijd). Dat meisje van vroeger, nog voordat alle shit begon. De shit begon helaas ook al deels op de basisschool, daar werd de fundering gelegd.. Zo’n fundering wat in de afgelopen jaren een mega sterk bouwwerk is geworden, is niet even ééntweedrie af te breken. Ondanks dat ik best goed ben in dingen stuk maken, gaat dit bouwwerk niet zo gemakkelijk stuk (helaas). Ik mis de Tiffany die lacht omdat ze echt lacht, niet de Tiffany nu, die lacht omdat dat van mij verwacht wordt.
Qua eten gaat het redelijk goed. Ik kom weer aan in gewicht, dus ik eet genoeg, dat is al een stap in de goede richting. Helaas is mijn eetritme nog niet ‘normaal’. Hierin heb ik wel wat kleine stapjes gezet, maar er moeten nog vele stappen volgen. Ik merk ook wel dat mijn werk soms flink in de weg zit, omdat mijn rooster elke week totaal anders is qua uurverdeling. Dus hier moet ik (samen met mijn autisme begeleider) ook even naar kijken. Op het werk krijg ik wel veel complimenten dat ik er beter uitzie, meer straal en lach, maar ik weet eerlijk gezegd wat ik hiermee moet. Het geeft dubbele gevoelens voor mij en de eetstoornis..
De afgelopen tijd probeer ik wel momenten te nemen om na te denken, over wat ik wil en over het leven. Dat ik wil leven, dat heb ik de afgelopen maanden weer ontdekt. Ik zie weer toekomst en dat is een toekomst waarin ik niet eenzaam in mijn appartementje samen met de eetstoornis doorbreng. Ik woon nu inmiddels een jaar in mijn appartementje en in het afgelopen jaar is er veel veranderd. Zowel leuke veranderingen, als minder leuke veranderingen. Gelukkig gebeuren er op dit moment meer leuke dingen dan minder leuke dingen. Nu ik een relatie heb, wordt mijn sociale kring ook steeds groter. Dit is nog heel erg wennen en daarom doen we het ook in stapjes. Ik vind het namelijk ook spannend, want er gaan gelijk weer 1001 gedachtes door mijn hoofd. Wat vinden ze van mij? Vinden ze mij niet raar? Zeg ik geen domme dingen? Vinden ze mij niet kinderachtig? Vallen mijn autistische trekjes niet te veel op. Maar de tijd zal het leren en ik vond het ook wel leuk om gewoon weer meer mee te krijgen van het leven.
Een nieuwe verandering, wat gaat komen is dat ik thuis met wat lichte gewichtjes, rustig aan wat arm en beenspieren mag gaan trainen. Om zo weer wat meer kracht te krijgen, maar ook voornamelijk om mijn spieren weer te herstellen, zodat ik over een tijdje de kracht heb om te gaan hardlopen. Door de jaren lange ondervoeding, heeft mijn lichaam namelijk zijn eigen spieren opgevreten en is toen ook beland bij de allerbelangrijkste spier van het lichaam, het hart. Ik heb een periode gehad dat mijn hartslag extreem laag was en dat was omdat je lichaam op ten duur ook geen energie meer heeft om je hart te laten kloppen… Gelukkig is mijn hartslag niet meer zo extreem laag, want die periode was best wel beangstigend. Nu gaat het gelukkig weer de betere kant op.
Mentaal gaat het dus met ups en down, maar ik heb gelukkig ook iemand aan mijn zijde die mij helpt om samen meer ups te creëren. Ik denk dat ik bij deze positieve note, deze update afsluit. Volgens mij heb ik de meeste vragen, die ik van jullie kreeg op mijn instagram wel beantwoord in deze update. Misschien allemaal wat warrig en door elkaar, maar ik hoop dat jullie het fijn vonden om te lezen.
TiffsKitchen 