Eerste twee weken voorbij, Opname mpu, oorzaak terugval(len) in de eetstoornis ontdekt en meer #update #opzoeknaarTiffany

Inmiddels zijn er twee weken voorbij en het werd wel eens tijd om jullie even bij te praten. In mijn vorige blog lees je dat het niet zo goed gaat en dat ik nu ben opgenomen op de MPU in het Sint Antonius Utrecht (ook wel PAAZ genoemd). Heb je deze blog nog niet gelezen? Klik dan hier

De opname

Vrijdag 30 januari was het zover, mijn opname op de MPU. Ik stond al sinds vorig jaar op de wachtlijst als “optie”, omdat ik toen nog niet wist of ik wel nog een opname wilde en vooral geen opname in het ziekenhuis. Een ziekenhuis is voor mensen die ziek zijn en ik voel me niet ziek, dus ik hoor niet in het ziekenhuis opgenomen te worden. Thuis ging het helaas bergafwaarts met eten en ook iets met mijn gewicht. Ik had geen energie meer om blijvend tegen die eetstoornis in te gaan. Daarom heb ik toch de keuze gemaakt voor een vrijwillige opname op de MPU en daar zit ik nu.

Ik ging eigenlijk met weinig motivatie deze opname in, ik zag het gewoon allemaal even niet meer zitten. Waarom zou een opname op de MPU ineens wel helpend zijn, terwijl een opname in een gespecialiseerde eetstoorniskliniek niet helpend is voor mij op dit moment? Nu ik twee weken verder ben, sta ik er anders in en dat zal ik ook later vertellen in deze blog, maar we beginnen eerst bij week één.

De eerste week

De eerste week was erg lastig voor mij. Ik moest namelijk alle, maar ook alles uit handen geven. Ik was bed en rolstoel gebonden. Zelfs naar de gezamenlijke woonkamer lopen voor de maaltijden mocht ik niet. Ik werd continue opgehaald door iemand van de verpleging en die nam mij mee in de rolstoel. Eten en drinken werd voor mij gepakt, ingeschonken, opgeschept en zelfs mijn brood werd voor mij gesmeerd. Wel mocht ik zelf kiezen wat ik op mijn brood wilde en ik had elke dag keuze tussen twee avondmaaltijden. Na de maaltijden werd ik weer met de rolstoel terug gebracht naar mijn kamer en voor de rest had ik bedrust. Vier keer per dag werd mijn glucose, bloeddruk, hartslag en temperatuur gemeten. Deze waren trouwens stabiel laag, maar niet super slecht, wat je wel zou verwachten met mijn lichamelijke situatie. De diëtiste had een eetlijst gemaakt op basis van wat ik thuis at en dan natuurlijk wat meer, omdat ik natuurlijk weer moet toenemen in gewicht.. De eetlijst was daardoor passend voor mij. Dit is heel anders dan in de eetstoorniskliniek. In de kliniek kreeg ik altijd eetlijsten die standaard waren, maar dat zorgde juist voor extreem veel stress en spanning en dat zorgde er weer voor dat de eetmomenten in de kliniek niet goed gingen.

Maandag werd ik voor het eerst hier gewogen. Ze wegen hier namelijk op twee vaste dagen, maandag en donderdag. Na 3 weken niet te hebben gewogen, schok ik wel een beetje. Helaas was er ook een deel van mij (de eetstoornis) tevreden. Woensdag had ik mijn evaluatie en omdat ze pas één gewichtsmeting hadden, konden ze ook nog niks zeggen over of de eetlijst omhoog moest of dat het goed was. Zelf wist ik dat ik wel aankwam , maar ook merkte ik dat ik nog trek had in meer eten. Ik heb toen aangegeven dat ik toch een ophoging wilde en die mocht ik ook zelf bepalen. Dit was fijn en heel ander dan in de eetstoorniskliniek. De dag erna zou mijn nieuwe eetlijst ingaan, maar die ochtend moest ik ook wegen. Ik was dus al met mijn oude eetlijst meer dan genoeg aangekomen en toen raakte ik wel in paniek. Moet ik wel die ophoging doen? Na lang wikken en wegen in mijn hoofd, heb ik toch die ophoging doorgezet. Dan maar even snel aankomen, mijn lichaam heeft het nodig voor herstel.

De tweede week

Inmiddels is de tweede week voorbij en voer ik een enorme tweestrijd in mijn hoofd. Het ene moment ben ik enorm gemotiveerd en de andere keer verlang ik naar rust en denk ik “laat de eetstoornis maar haar gang gaan”. Dit was eerst minder, omdat de eetstoornis natuurlijk eerst alle ruimte in beslag had. Op dit moment merk ik wel dat mijn ‘gezonde ik’ wat meer naar boven komt en dat zorgt voor die enorme tweestrijd en dat vind ik lastig. Normaal wanneer ik startte met aankomen, werd de eetstoornis juist sterker en de motivatie voor (volledig) herstel minder. Dit is nu andersom en ik weet nog even niet hoe dat komt. Wel hoop ik dat de ‘gezonde ik’ blijft en steeds meer naar boven komt. Dat de motivatie voor volledig herstel blijft groeien, ook al betekent dit, dat mijn gewicht hoger wordt dat gemiddeld en hoger wordt dan die in de afgelopen 11/12 jaar is geweest.. en dat blijft een lastig puntje.

De laatste dagen merk ik dat mijn energie weer meer terug komt en dat is wel fijn. Afgelopen woensdag had ik mijn tweede evaluatie en deze was positief. Mijn gewicht gaat de goede kant op en ik mag naar fase oranje. In deze fase hoef ik niet meer alles met de rolstoel te doen, mag ik op de afdeling gewoon zelf lopen, mijn eigen eten en drinken pakken, beleggen etc. Wel onder toezicht van een verpleegkundige natuurlijk. Mijn eetlijst blijft zoals die is, dus daar even geen verandering in, dat geeft ook wat meer rust.

Er is voor de rest weinig invulling, wat ik persoonlijk niet erg vind. Ik hou me nu vooral bezig met rust houden, schilderen op nummer, kleuren etc. Eindelijk geef ik mijn lichaam de tijd en rust om aan te sterken. Wel zit ik veel in mijn hoofd. Samen met mijn behandelaar zijn we er ook achter gekomen wat de oorzaak(en) zijn van mijn terugvallen in mijn eetstoornis. Ook probeer ik dingen voor mezelf op een rijtje zetten, over wat ik wil, wie ik nou echt ben, hoe ik verder wil en toekomst gerichte dingen. De afgelopen jaren heb ik me vooral laten beïnvloeden door dingen van buitenaf en dat zorgde ervoor dat ik mezelf nog verder ben kwijtgeraakt. Nu wil ik echt op mezelf gaan focussen, niet vergelijken met anderen en ontdekken wie Tiffany is. Dit is en zal een enorme zoektocht zijn, maar ik zie dat deze blog al langer is dan ik had verwacht, dus hierbij laat ik het even.

Heb je nog vragen of wil je wat met mij delen? Laat een reactie hieronder achter. Of laat een reactie achter onder één van mijn posts op Instagram. (priveberichten op Instagram beantwoord ik niet altijd meer, want dit is even teveel voor mij)

Bedankt voor het lezen, Liefs Tiffany