Het is misschien wel even tijd voor een update over mijn opname op de mpu. Sommige hadden het misschien al gezien op mijn Instagram. Sinds een paar dagen ben ik weer thuis van de mpu. Ik ben er 5 weken opgenomen geweest en heb qua eten en gewicht goede stappen kunnen zetten. Waar ik erg blij mee ben en waar ik me ook goed bij voel.
Qua eten bleef ik ook op ten duur vastlopen, omdat er niet meer was dan het standaard aanbod en daardoor was elke dag hetzelfde. Dit hield ik even vol, maar de dagen voelden op ten duur nutteloos. Ik wil juist stappen verder kunnen zetten en niet meer nog langer blijven stilstaan. De depressie werd erger en er gebeurde dingen, waar ik zelf bang van werd. Het was niet meer veilig voor mij om daar nog langer te blijven en ook niet helpend voor mijn eetstoornisherstel.
Ik ben na 5 weken opname nu dus weer thuis. Alles wat ik op de mpu heb opgebouwd ga ik thuis verder uitbreiden in stappen, maar voor nu moetik eerst de huidige eetlijst aanhouden tot de 18de. Ik heb wel een nog hogere eetlijst mee naar huis gekregen, dan ik op de mpu had, zodat ik ook weer wat meer mag en kan bewegen thuis. Het aankomen gaat goed en mijn lichaam is goed aan het herstellen. Soms is het aankomen wel lastig om te accepteren na al die jaren van rustig aan aankomen en vaak ook maar tot een x aantal kg, gaat het nu sneller dan ik gewend ben. Ik weet ook dat dit de enige optie is om volledig en snel te kunnen herstellen. Zo kom ik ook sneller door alle nare gedachtes en pijn heen en kan ik mijn leven na 12 jaar eetstoornis nu echt oppakken. Ik krijg thuis ook snel hulp rondom planning en autisme en ik ga elke week naar Rintveld voor controles en een uurtje therapie.
Therapie is nu erg belangrijk, omdat we nu precies weten waarom ik de eetstoornis nodig heb. De eetstoornis is namelijk een coping mechanische voor mij bij overvraging. Met behulp van eetstoornistherapie en psycho educatie voor mijn autisme gaan we kijken hoe ik overvraging optijd kan signaleren en niet de eetstoornis ga inzetten als copong mechanische.
Nu we dit allemaal weten en nu ik het eten, gewichtsherstel en andere factoren redelijk op de rit heb en op de rit aan het krijgen ben, voelt het alsof er een ‘doorbraak’ is. Een doorbraak in de jaren lange eetstoorniscirkel. Zal ik dan eindelijk uit die vicieuze cirkel komen? Is het nog echt mogelijk. Ondanks dat vele zeggen dat je niet meer voor 100% kan herstellen na zoveel jaren… Heb ik nog een klein sprankeltje hoop over die zegt dat het wel kan. En daar ga ik voor. Ik ben bezig om haalbare doelen te stellen en mijn leven te gaan leven met de mensen om mij heen die ik liefheb.
Dit was de update voor nu, als jullie nog vragen hebben, laat het gerust hieronder achter of onder mijn Instagram post. Natuurlijk blijf ik jullie meenemen in mijn strijd om deze rotziekte te verslaan!
TiffsKitchen 