Even snel een kleine update/mededeling tussendoor en misschien het begin van een nieuwe blog-reeks? Het is ook wel even tijd voor een positieve blog, na mijn update van afgelopen keer “eetstoornisherstel, werk, depressie en therapie“. Naast die blog wil ik ook nog even de volgende dingen delen. 2024 gaat namelijk mijn jaar worden. Daar ga ik naar streven in ieder geval. Het jaar dat ik weer Tiffany ga ontmoeten, dat ik weer Tiffany mag en kan zijn. Het jaar dat ik voor mezelf ga kiezen en niet mijn leven ga bepalen door anderen.
De afgelopen jaren (eigenlijk al vanaf kinds af aan) ben ik alleen maar bezig geweest met wat anderen van mij denken. Wat anderen van mij verwachten en hoe anderen willen dat ik doe en hoe ik ben. En ja, ik was zo stom om daar naar te luisteren. Mijn leven laten bepalen door anderen. Geloof me, dat is geen leven.
Met therapie gaan we beginnen om te onderzoeken wie ik echt ben. Wie is Tiffany? Wat vind Tiffany leuk? Hoe wil Tiffany leven? Daarbij moet ik emoties en gevoelens gaan toestaan en ze er laten zijn. Dit is wel heel moeilijk voor mij, want de afgelopen jaren heb ik mijn emoties en gevoelens voor een grotendeels uitgezet en onderdrukt. Dat ging ook heel makkelijk, want wanneer je veel te weinig voedingsstoffen binnen krijg en ondergewicht heb etc, voel je ook vaak geen emoties. Je hersenen zetten eigenlijk deze functies een soort van ‘uit’. Dit vond en vind ik eigenlijk gezegd wel fijn… Maar ik weet ook dat het niet ‘normaal’ is en dat ik weet dat het zo ook geen leven is.
De afgelopen weken zijn we bezig geweest om mijn voedingsinname flink te verhogen en daarnaast ga ik dus ook aan komen in gewicht. Dat is al heel moeilijk, maar daarnaast ben ik ook steeds meer emoties en gevoelens gaan voelen en dit is eng. Ik weet namelijk nog niet hoe ik deze emoties en gevoelens een plek kan geven, accepteren, verwoorden en ze er te laten zijn. Daardoor probeer ik ze nu nog grotendeels te onderdrukken. Stap voor stap, met behulp van therapie ga ik ze weer leren omarmen en ze er te laten zijn. Dit zal een lang en moeilijk proces worden, i.v.m. mijn autisme, maar ook belangrijk proces zijn om zo ook weer echt Tiffany worden.
Voor nu zijn het allemaal nog vragen waar ik nog geen antwoord op heb, maar eind dit jaar ben ik Tiffany. De Tiffany die ik wil zijn en die ik mag zijn. Zonder dat ik anderen iets laat bepalen.
Mijn reis zal ik tussendoor ook blijven delen. Net zoals ik lekker mijn recepten, reviews en andere blogs blijf delen.
TiffsKitchen 