Er is al een tijdje geen blog meer online gekomen. Ik had het bloggen en het maken en delen van nieuwe recepten gelijk vanaf het begin van dit jaar weer wille oppakken, maar dat laat nog even op zich wachten.
Zoals sommmige al gemerkt hadden, gaat het even niet zo goed met mij. De tweestrijd tussen de gezonde Tiffany en de eetstoornis in mijn hoofd is niet meer te handelen. Door prive omstandigheden heeft de eetstoornis steeds meer regie gekregen. Aan de ene kant heeft dit wel aanknopingspunten gegeven voor mijn behandeling, want we zijn erachter gekomen waarom ik in deze cirkel van de eetstoornis blijf vastlopen. Alleen is de eetstoornis nu weer zo sterk geworden, dat ik niet meer de energie en kracht heb om me te herpakken en aan deze aanknopingspunten te werken met mijn behandelaar.
De afgelopen periode stond ik op het punt om op te geven. Ik ben niet opgewassen tegen de eetstoornis en ik faal. Ik schaam me enorm om dit nu te delen Ik heb de strijd tegen de eetstoornis, die ik aan het strijden was verloren..
Maar heb ik al deze jaren gestreden om nu op te geven en op deze manier met de eetstoornis verder te leven? Naja overleven, want je kan dit geen leven noemen…
Ik heb afgelopen jaar de kans gekregen om terug in behandeling te gaan, de laatste opties aan te gaan en dat ga ik ook doen. Ik wil en ga dus niet opgeven. De afgelopen periode heb ik moeilijke keuzes moeten maken. Alles wat ik altijd van mij wegschoof, ga ik nu aan. Medicatie, extra hulp en een opname op de MPU in het Antonius ziekenhuisin Utrecht. Jup jullie lezen het goed, ik ga de opname op de MPU toch doen. Het is een vrijwillige opname van 8 tot 10 weken om bepaalde stappen te zetten, wat thuis alleen niet lukt. Ik krijg daar 1 op 1 begeleiding en alle regie wordt de eerste fase van mij afgepakt. Ik mag in de eerste fase helemaal niks. Niet bewegen, niet mijn eigen brood smeren, niet mijn eigen eten kiezen en opscheppen. En weet je? Hier kijk ik naar uit, want ik hoef even geen keuzes zelf te maken. Ook zal ik sneller/ met grotere stappen moeten en gaan aankomen. Het aankom eis is een stuk hoger dan in de eetstoorniskliniek. Dit komt omdat mijn gewicht nu erg laag is en ik met een gezonder gewicht naar huis wil. Ze werken hier in 3 fases en zij bepalen wanneer je een fase verder mag en dus meer vrijheden krijg in deze dingen.
Na deze opname hoop ik weer sterk genoeg te zijn om met mijn behandelaar van Rintveld de oorzaak van mijn terugval(len) aan te pakken.
De oorzaak is nu duidelijk, de oorzaak waarom ik de eetstoornis gebruik als coping mechanische. Nu (naja straks na de opname) is het tijd om aan die oorzaak te werken en zo het gevolg om te draaien.
Ik ben bang, maar ik zie ook hoop en dat heb ik lang niet meer gezien. Gaat het dan toch uiteindelijk goed komen? Kan ik, na 12 jaar eetstoornis nog volledig herstellen? Ik hoop het🙏
Ik zal jullie tussendoor op de hoogte houden en ik hoop snel weer het bloggen, reviewen en het maken, delen en zelf eten van recepten te kunnen oppakken.
Liefs Tiffany
TiffsKitchen 