Zelfbeschadiging, de vele soorten van. #opzoeknaarTiffany

Vandaag een korte blog oven een onderwerp waarover ik nog niet eerder iets heb gedeeld, namelijk zelfbeschadiging. Ik twijfelde of ik over dit onderwerp wel een blog moest schrijven, omdat er een groot taboe heerst onder zelfbeschadiging. Veel mensen hebben al snel een oordeel over mensen die zichzelf beschadigen. Deze oordelen zijn er pijnlijk om te horen voor mensen die zichzelf in wat voor manier beschadigen. Het grootste en vaakst voorkomende oordeel is toch wel: Je doet het voor aandacht. Dit oordeel heb ik heel vaak naar mijn hoofd geslingerd gekregen, tijdens met eetstoornisperiode. Nou geloof me, ik wilde alles behalve aandacht. Ik wilde juist onzichtbaar zijn, dat niemand zich met mij bezig zou houden. Ik bleef het liefst dag in, dag uit om mijn kamer, zonder dat iemand mij zag. Maar verder over het onderwerp Zelfbeschadiging.

Ik doe dus al jaren aan zelfbeschadiging, zonder dat ik het in eerste instantie zelf wist. Nu zul jij misschien ook wel denken, jij zelfbeschadiging? maar ik zie daar helemaal niks van op al je foto’s, geen littkens of schrammen etc? Dat klopt, die heb ik ook helemaal niet. Oke misschien zie je soms een kras of litteken op mijn hand en arm, maar dat komt omdat ik nogal lomp ben in de keuken en mezelf regelmatig weer eens verbrand aan de oven, omdat ik er weer iets uit wil pakken en vergeet dat ovenhandschoenen wel erg slim zijn om eerst aan te trekken. Of dat ik weer eens iets sta te snijden en met mijn hoofd al bij een andere taak zit en daardoor een beetje verkeerd snij.. (welkom bij mijn autistische hoofd).

Maar zelfbeschadiging hoeft niet altijd aan de buitenkant zichtbaar te zijn (dmv littekens). Zelfbeschadiging kan namelijk ook op andere manieren. Zoals (bij mij) jezelf ondervoeden. Dit wist ik zelf eerst ook niet, totdat ik het tijdens therapie te horen kreeg. Een lange tijd heb ik dit idee genegeerd en mezelf verteld dat het wel mee viel. Dat ik mezelf niet (meer) ondervoed. Als ik kijk wat ik nu eet en zie de hoeveelheid calorieën, dan zou je niet denken dat ik mezelf ondervoed. Ik zie vele vrouwen van mijn leeftijd veel minder (calorieën) eten. Maarja, vergelijken met een anders is hetzelfde als appels en peren vergelijken, want ieder lichaam is anders.
Nu therapie gestopt is, maar mijn strijd tegen de eetstoornis nog niet (want mijn gewicht is nog niet oke en dat wil ik wel weer gezond krijgen), ben ik veel gaan terugkijken en nadenken over de afgelopen 10 jaar. Op mijn 16/17de is de eetstoornis mijn leven binnengekomen.

En eigenlijk heeft mijn behandelaar gelijk, ik heb al deze jaren aan zelfbeschadiging gedaan. (Dit besef ik me ook weer lekker optijd #not). Door mezelf te ondervoeden beschadigd ik niet alleen mijn lichaam vanbinnen, maar ook een gezonde vorm leven. Door ondervoeding kan je lichaam niet normaal functioneren en ook je gevoelens en emoties vallen vaak weg. Eigenlijk word je een soort van zombie. Als ik kijk naar de foto’s van tijdens mijn noodopname in de kliniek, klopt dat ook. Ik voelde me niet alleen een zombie, zo zag ik er ook uit.. Alleen dat zag ik toen zelf niet in, want de eetstoornis maakte mij wijs dat het allemaalwel mee viel en dat iedereen overdreef.

Om dus aan te komen in gewicht en mezelf niet meer te ondervoeden/ beschadigen, moest ik eerst weten waarom ik mezelf beschadig. Zodra je dat weet, kan je daar namelijk aan werken en gaat het aankomen ook makkelijker (zeggen ze). Daar ga ik hopelijk deze periode achterkomen.

De onderliggende oorzaak ben ik tijdens therapie bij mijn behandelaar en tijdens emdr therapie achtergekomen en ben ik ook al deels mee bezig geweest om het te verwerken en eraan te werken dat ik mezelf niet meer (wil) beschadigen. Dit proces ben ik nu, na een kleine terugval, thuis aan het voorzetten. Dit doe ik met behulp van veel terugkijken naar vroeger, op de periode dat mijn eetstoornis is ontstaan, tijdens mijn eetstoornisperiode en door middel van veel nadenken en reflecteren. Tijdens therapiesessies en emdr heb ik veel handvaten gekregen om hiermee om te leren gaan en keuzes te gaan maken vanuit mezelf, de echte Tiffany en niet keuzes vanuit de eetstoornis. En sinds deze week heb ik eindelijk weer stappen gezet in de goede richting. Natuurlijk komen daar veel negatieve gedachtes bij kijken, maar tussen de kieren door ook wat gezondere positievere gedachtes. De negatieve gedachtes horen erbij en probeer ik nu ook niet meer te negeren, maar erover te praten. Dat is ook een hele belangrijke les die ik de afgelopen jaren heb geleerd. Praat, schrijf en lucht je hart. Oke, dit lukt me nog lang niet altijd, maar het gaat steeds beter.

Nou is ondervoeding een vorm van zelfbeschadiging, net zoals jezelf snijden, maar zo zijn er nog veel meer vormen van zelfbeschadiging. Denk maar eens aan jezelf verdoven door middel van alcohol of drugs. Of jezelf isoleren van de buitenwereld. Of haren uittrekken, bonken met het hoofd etc.

De blog is toch wat langer geworden dan ik had verwacht, maar ik vind het belangrijk dat er meer bewustzijn komt voor dit onderwerp. Zelfbeschadiging is niet voor aandacht. Zelfbeschadiging komt (vaak) voort vanuit trauma’s/ gebeurtenissen vanuit vroeger.

Kamp jij met een vorm van zelfbeschadiging. Neem jezelf serieus en ga opzoek naar hulp. Je bent niet alleen en je hoeft het ook niet alleen te doen. Ook jij mag er zijn.