En toen zat je thuis #update

Sommigen op Instagram hadden het al gemerkt. Ik ben op dit moment even niet aan het werk. Ik heb getwijfeld om dit wel te delen, want ik schaam me er best wel voor. Maar ik ben juist iemand die taboes rondom mentale gezondheid wilt doorbreken en heb daarom besloten om er toch wat over te delen. Ik weet namelijk dat ik niet de enige ben die in deze situatie zit en ik wil meer openheid rondom dit onderwerp creëren en ik hoop dat er meer begrip voor komt. Een mentale ziekte is namelijk net zo erg en net zo schadelijk als een lichamelijke ziekte.

Burn-out/overspannen/overprikkeld

Ik weet niet hoe ik het precies moet noemen, maar ik zit dus thuis. Niet lang, nu 1,5 week. De afgelopen maanden zijn voor mij extreem hectisch geweest. Rende van het één naar het ander en raasde maar door. Ik ging op mezelf wonen, ik startte met een nieuwe baan en daarnaast had ik ook nog ambulante begeleiding en therapie. En wanneer had ik tijd om te landen? Tja, die gunde ik mezelf niet. Ik wilde aan alle verwachtingen voldoen en daarom ging ik door en door. Dit wordt namelijk verwacht van mij, van de mensheid. Dat je alle ballen hoog houdt, ongeacht hoe je je voel. Mijn gevoelens zette ik dus uit en ik ging door, totdat mijn lichaam er een stokje voor stak. Mentaal ging het al niet zo goed, daarover had ik al een blog geschreven, maar ik ging alsnog door. Helaas werkte dat niet. Ik kreeg steeds meer lichamelijke klachten en op ten duur was ik dagelijks misselijk en duizelig.

Dinsdagochtend de 14de stond ik op het punt om naar mijn werk te gaan, ondanks dat ik me al niet oké voelde. Maar toen ik nog even een kopje thee pakte ging ik mis. Het werd zwart voor mijn ogen en dat was het teken dat ik nu actie moest gaan ondernemen en ik heb me toen ziekgemeld. Mijn ambulante begeleider en mijn behandelaar hadden al veel eerder aangegeven dat dit niet zo ging, maar ik vond dat ik door moest gaan. Ik weet namelijk dat mensen om mij heen verwachten dat ik nu alles op de rit heb, een appartementje, een baan etc. Dus ik wilde aan die verwachtingen voldoen om zo niemand teleur te stellen.

Na wat gesprekken met mijn begeleider en behandelaar zijn we tot de conclusie gekomen dat dit werk ook niet passend is voor mij op deze manier. Het is namelijk totaal niet autisme-proof, waardoor ik de hele dag zo overprikkeld ben en dat dat weer uit op mijn lichamelijke en mentale gezondheid. Hoe graag ik ook wil dat ik dit werk wel gewoon kon, moet ik accepteren dat het voor mij niet werkt.

En nu?

Nu zit ik nog even in de ziektewet om aan mezelf te werken, om er weer sterker uit te komen. Volgende week heb ik een gesprek op het werk met mijn begeleider erbij. Ik heb namelijk wel een banenindicatie toegelend gekregen via het iwv. Dat betekent dat een werkgever subsidie voor mij kan krijgen als ze mij in dienst hebben en rekening houden met mijn ‘rugzakje’ (dus bij mij met mijn autisme) Mijn huidige werkgever zag dat wel zitten en woensdag gaan we erover ingesprek om te kijken of het wel haalbaar is waar ik nu werk. Met mijn vorige werk had ik gewoon geluk, dat ik ik daar werd geaccepteerd hoe ik werkte en ik had gewoon één duidelijke functie. Mijn baas zorgde voor een lijstje en die kon ik gewoon af gaan werken. Dat is bij dit werk wat ik nu doe niet.

Het is dus even onduidelijk of ik kan blijven werken waar ik nu werk, of dat ik ander werk moet zoeken. Als het die tweede optie wordt, dan krijg ik wel gewoon hulp erbij via de gemeente ivm de banenindicatie. Ik ben blij dat die banenindicatie bestaat, want dankzij zo’n indicatie kan je een gewone werkplek krijgen, waar ze wel rekening houden met je ‘rugzakje’

Hoe nu verder?

Afwachten, rusten en vooral ervoor zorgen dat ik mezelf op de rit hou. Qua eten is het namelijk wel erg lastig de laatste weken en ook qua zelfzorg gaat het niet goed, maar we geven niet op.

Dit was even een update over mijn situatie nu. De reden dat ik dit deel is ook om te delen dat het oké is als het even niet gaat en je je grenzen moet aangeven. Ook is het oké als je niet in het ‘perfecte plaatje’ past. Een huis, gezin, sociaal leven en een full time baan. Niet voor iedereen is dat mogelijk, dat moet ook geaccepteerd worden.