Een onderwerp waar ik nog niet zoveel over gedeeld heb, maar de laatste tijd soms wel. Is het onderwerp depressie. Ik heb een depressie. Het hoge woord is eruit. Ik heb vroeger ook een depressie gehad, maar die was weg. Helaas is de depressie de afgelopen tijd er weer bij in gekropen. In eerste instantie wilde ik er niks over delen, want je krijgt dan vaak de vooroordelen zoals: “je hebt een eigen appartementje, je werkt, wat zeur je nou” of “stel je niet zo aan, iedereen voelt zich wel eens somber” of ” je kan geen depressie hebben, want je doet nog dingen”.
Ja, ik werk, ik doe mijn boodschappen, post op mijn instgram en ik plaats tussendoor nog wel eens een recept op mijn blog. Alleen dit is maar een klein gedeelte van wat je ziet. Naast deze dingen lig ik vooral op de bank of in bed. Nee niet alleen in de avond en in de nacht, maar ook overdags. Geen zin, geen puff en geen energie om wat te doen.
Een hoofd vol gedachtes, nare gedachtes, sombere gedachtes. Op mijn werk een masker op en doen of alles goed gaat, dat gaat me aardig goed af, maar thuis gaat dat masker af. De afgelopen tijd probeerde ik met therapie ook dat masker op te houden, maar dat hield ik niet lang vol en mijn behandelaar zag ook dat het niet goed ging. Ik moest wel eerlijk zijn en gaan praten, hoe moeilijk het ook is.
Gelukkig heb ik een fijne behandelaar die mij echt ziet als persoon en na mij luisterd. Ook weet mijn behandelaar heel goed of ik me beter voordoet dan dat het in werkelijkheid gaat. Ze ziet al snel als het niet goed gaat en zo ook nu.
Het onderwerp medicatie is voor mij een moeilijk onderwerp, omdat ik medicatie wil vermijden. Medicatie geeft mij veel angst, angst wat medicatie met zich mee brengt. Daarom probeerde ik mijn depressie zoveel mogelijk te maskeren, zodat niemand het zag en dus ook mijn behandelaar niet. Helaas lukt dat nu niet meer. Mijn behandelaar weet dat ik geen medicatie wil en gaf mij de toestemming om zonder medicatie door te gaan en te hopen dat de depressie niet te veel ging winnen van mijn leven. Maar het is gewoon niet haalbaar meer. 24/7 een hoofd vol gedachtes. Ivm mijn lichamelijke toestand (lage hartslag en bloeddruk etc) is het niet verstandig om aan de anti depressiva te gaan. Daar ben ik ook wel blij mee, want dat wil ik liever ook niet. Wel moesten we kijken of we een tussenoplossing konden vinden en die is er. Namelijk weer 2 (soms 3) keer per week oxazepam gebruiken. Ik was een tijdje terug ermee gestopt, maar dit is waarschijnlijk gewoon even te vroeg geweest. Ik wilde zo graag het zonder medicatie kunnen.. maarja, hoe moeilijk ik het ook vind, ik zal toch moeten accepteren dat ik even een extre ‘hulpmiddel’ nodig heb in de vorm van medicatie. Je hoort en leest vele verhalen over langdurig gebruik van oxazepam. Over bijwerkingen, over afbouwen en angsten etc. Toch na veel overleg met mijn behandelaar en met de psychiater heb ik besloten om het toch nog een kans te geven
Ik weet dat deze medicatie niet de oplossing is voor de depressie, maar het is even een hulpmiddel om door deze periode heen te komen. Ik heb natuurlijk ook gewoon nog wekelijks gesprekken met mijn behandelaar.
Ik vind het lastig om dit te delen, maar ik heb besloten om ook over dit onderwerp eerlijk te zijn. Ik weet namelijk dat er vele anderen ook kampen met depressieve/sombere gedachtes en ik wil meegeven dat ook jij, als je kampt met zulke gedachtes, dat je ook hulp verdient. Ook wil ik meegeven dat het niet zwak is om hulp te vragen. Het is juist sterk, want als je om hulp vraagt, betekent het juist dat je beter wilt worden en dat is juist sterk.
Dus kamp jij met sombere/ depressieve gedachtes? Vraag om hulp, accepteer hulp en onthou, je bent het waard om hulp te krijgen.
TiffsKitchen 